kraj Napoleona

Wojna iracko-irańska
Irański żołnierz w masce przeciwgazowej podczas walk
Data	1980-1988
Miejsce	Zatoka Perska
Wynik	powrót do status quo; strategiczna porażka Iraku; taktyczna porażka Iranu
Strony konfliktu Iran Irak Dowódcy Ajatollah Chomeini Abol Hassan Bani-Sadr Ali Shamkhani Mostafa Chamran Saddam Husajn Ali Hassan al-Madżid Siły 305 000 żołnierzy 400 000 - 700 000 Strażników rewolucji 900 czołgów 1 000 pojazdów opancerzonych 1 000 dział artyleryjskich 70 samolotów 750 śmigłowców 190 000 żołnierzy nieznana liczba ochotników z państw arabskich 5 000 czołgów 4 000 pojazdów opancerzonych 7 300 dział artyleryjskich 500 samolotów 100 śmigłowców Straty ok. 750 000 - 1 000 000 zabitych i rannych (żołnierze i ludność cywilna) ok. 375 000 - 400 000 zabitych i rannych (żołnierze i ludność cywilna)

Wojna iracko-irańska - wojna między Irakiem i Iranem w okresie od 22 września 1980 r. do 20 sierpnia 1988 r.

Wojnę rozpoczął Irak atakiem w rejonie podzielonego w 1975 r. Szatt al-Arab - wspólnego ujścia Tygrysu i Eufratu. Wojska irackie wdarły się w głąb Iranu, ale szybko zostały wyparte i Irańczycy przeszli do ataku. W wyniku równowagi sił ustaliła się 480-kilometrowa linia frontu, a działania miały charakter wojny pozycyjnej. Irakijczycy stosowali na masową skalę broń chemiczną (głównie iperyt i tabun) , również przeciwko buntującym się Kurdom. W 1988 wojnę przerwano podpisując w sierpniu zawieszenie broni w oparciu o zasadę status quo ante.

W czasie wojny zginęło ponad milion ludzi, a straty materialne ocenia się na ponad 400 mld dolarów. Wojna ta spowodowała gwałtowne wzmocnienie Iraku popieranego głównie przez państwa zachodnie, Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i kraje arabskie, które obawiały się rozprzestrzenienia się irańskiej rewolucji islamskiej.