Wojciech Bąk
Wojciech Bąk (ur. 23 kwietnia 1907 w Ostrowie, zm. 30 kwietnia 1961 w Poznaniu) – polski pisarz, prozaik i poeta, tworzący głównie w ramach liryki religijnej.
Absolwent Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim oraz filologii polskiej i filozofii ścisłej Uniwersytetu Poznańskiego. Działał w ostrowskim Towarzystwie Tomasza Zana. Debiutował nagrodzonym przez Wiadomości Literackie tomikiem Brzemię niebieskie. Publikował w Skamandrze, Wiadomościach Literackich. Do 1939 r. był nauczycielem poznańskich szkół średnich. Okres okupacji spędził w Warszawie, w 1944 r. został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po powrocie do Poznania redagował, wraz z Jarosławem Iwaszkiewiczem, Życie Literackie (1945-1947). Prezes oddziału poznańskiego Związku Literatów Polskich. W 1935 dostał Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury, w 1945 nagrodę literacką miasta Poznania, w 1949 nagrodę Episkopatu Polski. W 1952 poddany represjom przez władze PRL. Tworzący jako pisarz katolicki, po kilkuletnim przygotowaniu pod koniec życia stał się członkiem parafii ewangelicko-augsburskiej w Poznaniu.
Obecnie przyznawana jest Nagroda Poetycka im. Wojciecha Bąka.
[edytuj] Publikacje
Poezja
- Brzemię niebieskie 1934
- Śpiewna samotność 1936
- Monologi anielskie 1938
- Piąta ewangelia 1946
- Syn ziemi 1946
- Dłonie z wiatru 1948
- Modlitewnik 1956
- Poezje 1958
- Zastygłe chwile 1958
- Szkice 1960
- Psalmy Dawidowe 1979
- Pieśni brewiarza rzymskiego 1979
- W Samotności 1997 – antologia, red. Roman Bąk
Proza
- Twarze 1948
Dramat
- Jerzy i Barbara 1936
- Tyberiusz 1937
- Sługa don Kichota 1947
- Święty Franciszek
- Piłat. Proces Chrystusa 1983
Eseje, rozważania
[edytuj] Bibliografia
- Jan Szturc, Ewangelicy w Polsce. Słownik biograficzny XVI-XX wieku, Bielsko-Biała, Augustana, 1998, ISBN 83-85970-50-9
- praca zbiorowa Ostrów Wielkopolski – dzieje miasta i regionu Poznań, 1990,
- Witold Banach, Ostrów pod znakiem pegaza, Ostrów Wielkopolski, 2005