Sobór Konstantynopolitański I
Sobór w Konstantynopolu I (381)
Sobór ten rozwiązać miał przede wszystkim problem teologiczny herezji pneumatomachów, polegającej na uznawaniu Ducha świętego za istotę stworzoną. W wyniku dyskusji dotyczącej Jego natury do artykułu Credo Nicejskiego: Wierzymy w Ducha Świętego, ojcowie soborowi dodali słowa: Pana i Ożywiciela, który od Ojca pochodzi, który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówił przez proroków. W ten sposób powstał ogłoszony na soborze Symbol (Credo), które nosi nazwę nicejsko-konstantynopolitańskiego i od VI wieku jest wypowiadane podczas mszy świętej[1].
Kanony soboru dotyczyły także kwestii jurysdykcyjnych: ustalono że biskup (patriarcha) Konstantynopola, a nie Aleksandrii ma posiadać prymat honorowy następujący po prymacie biskupa Rzymu.
[edytuj] Źródła
- ↑ Zob. BF 35-36. (Breviarium Fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła, red. I. Bokwa, Poznań 2007 Wydawnictwo św. Wojciecha, s.40)
Katolickie i prawosławne: Nicejski I (325) • Konstantynopolitański I (381) • Efeski (431) • Efeski II (449) • Chalcedoński (451) • Konstantynopolitański II (553) • Konstantynopolitański III (680-681) • Nicejski II (787) • Konstantynopolitański IV (869-870 i 879-880)
Prawosławie: Sobór w Trullo (692) • Konstantynopolitański V (1341-1351) • Synod Jerozolimski (1672)
Katolicyzm: Laterański I (1123) • Laterański II (1139) • Laterański III (1179) • Laterański IV (1215) • Lyoński I (1245) • Lyoński II (1274) • Vienne (1311-1312) • Piza (1409) • Konstancja (1415-1418) • Siena (1423-1424) • Bazylea (1431-1438) • Ferrara (1438-1439) • Florencki (1439-1443) • Laterański V (1512-1514) • Trydencki (1545-1563) • Watykański I (1870) • Watykański II (1963-1965)