Portal:Katolicyzm

Katolicyzm w polskiej Wikipedii

Kościół katolicki – chrześcijańska wspólnota wyznaniowa kierowana przez biskupa Rzymu uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra, oraz przez biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Podstawą wiary katolickiej jest zbawcze orędzie ewangeliczne Jezusa, Syna Bożego, którego wcielenie jest spełnieniem obietnicy Boga Ojca.

Zachowując wspólną wiarę w tę doktrynę Kościół katolicki, dopuszcza odrębność form liturgii i organizacji jednocześnie czyniąc sobie równymi tradycję Kościoła łacińskiego i katolickich Kościołów wschodnich.

Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwić rozwój Wikipedii w omawianym zakresie.

Portal nie jest nadzorowany przez żadne władze kościelne. Użycie nazwy Katolicyzm nie jest oparte na kan. 300 KPK, dlatego uwagi proszę kierować na stronę dyskusji portalu lub do jego opiekuna.

Wiadomości

Zobacz więcej na Wikinews

Tydzień w liturgii diecezji polskich (2008)

Artykuł tygodnia

Kościół San Salvatore in Onda (pol. Świętego Zbawiciela na falach) - kościół w Rzymie przy Via dei Pettinari 51, przy którym znajduje się dom generalny księży pallotynów.

Kościół San Salvatore in Onda w Rzymie i przylegle do niego budynki są od 1846 r. oficjalną siedzibą księży i braci pallotynów. Został im formalnie przekazany przez papieża Grzegorza XVII 14 sierpnia 1844 roku[3]. Kościół istniał jednak znacznie wcześniej (wzmiankowany w XII wieku[4]). Ostatnimi przed pallotynami duszpasterzami przy kościele byli franciszkanie, którzy w tym miejscu zamieszkiwali przez szereg wieków. Z grona franciszkańskiej wspólnoty przy kościele San Salvatore in Onda wywodziło się dwóch papieży: Sykstus IV (1471-1484) i Sykstus V (1585-1590). Pod kościołem znajduje się wcześniejsza krypta, w której mieściła się pierwotna kaplica, pochodząca najprawdopodobniej z VII wieku. Pod kryptą, poniżej poziomu miasta, znajdują się starożytne rzymskie piwnice i magazyny.

Zobacz więcej...

Teologia moralna / Liturgika

Proboszcz (łac. parochus), pleban (łac. plebanus) - duchowny, na ogół w stopniu prezbitera (księdza), zarządzający gminą kościelną (parafią).

Do podstawowych obowiązków proboszcza należą:

  • Troska o prawowierność nauczania w parafii i wierność parafian wobec magisterium Kościoła zwłaszcza przez głoszenie homilii w niedziele i święta nakazane oraz przez prowadzenie katechizacji dzieci i dorosłych.
  • Troska o życie sakramentalne w parafii oraz czuwanie nad prawowiernością sprawowanej liturgii.
  • Troska o życie codzienne swoich parafian zwłaszcza przez odwiedzanie ich rodzin, wspieranie potrzebujących, pocieszanie, opiekę nad chorymi i umierającymi oraz jeżeli tego wymaga konieczność, przez upominanie.
  • Rezydencja w domu na terenie parafii. Proboszcz ma jednak prawo do miesiąca urlopu w czasie roku, który może wykorzystać zgodnie z własnym uznaniem. Każde opuszczenie parafii na dłużej niż tydzień proboszcz musi zgłosić biskupowi.
  • We wszystkie niedziele i święta nakazane proboszcz zobowiązany jest do odprawienia mszy za powierzonch sobie parafian.
  • Jest odpowiedzialny za właściwe prowadzenie ksiąg parafialnych i dokumentacji parafii. Musi troszczyć się o archiwum parafii oraz o jej pieczęć.
  • Reprezentować parafię wobec wszystkich czynności prawnych oraz w sposób zgodny z prawem kanonicznym i powszechnym zarządzać jej majątkiem.

Zobacz więcej...

Dogmatyka

Grzech przeciwko Duchowi Świętemu - w teologii chrześcijańskiej jedyny grzech, o którym Jezus powiedział, że nie będzie odpuszczony.

Duch Święty jest osobowym Bogiem (Trójca Święta) dlatego grzech skierowany w sposób świadomy i dobrowolny bezpośrednio przeciwko niemu jest jednocześnie bezpośrednim przekroczeniem I przykazania Dekalogu i tym samym obarczony jest najwyższą materią, stając się grzechem ciężkim (śmiertelnym).

Duch Święty jest również Pocieszycielem i tym, który obdarza łaską, dlatego teologia wyróżnia dwa szczególne grzechy będące wykroczeniem przeciw teologalnej cnocie nadziei, a tym samym będące grzechami poważnej materii przeciw Duchowi Świętemu jako Źródle nadziei. Są to:

  • rozpacz (desperacja) - rozumiana jako stałe i całkowite odrzucenie Bożego miłosierdzia oraz możliwości zbawienia i Bożej sprawiedliwości (grzech śmiertelny ze swej natury - ex toto genere suo mortale),
  • zuchwała ufność (presumpcja) - rozumiana jako stała i fałszywa pewność w zdobyciu zbawienia z wykluczeniem osobistego zaangażowania w jego osiągnięcie przy jednoczesnym braku bojaźni Bożej (grzech ciężki ze swej natury - ex toto genere suo grave).

Zobacz więcej...

Projekt szkolny

Katolizator 2008

Projekt szkolny, skierowany do nauczycieli i uczniów, mającą na celu poszerzenie wiedzy i umiejętności uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych jak i przyrost użytecznych treści w Wikipedii.

Zalążek miesiąca

Jozue, Jeszua, Jezus (hebr. יהושׁע - "Jahwe jest jego pomocą") - postać biblijna, bohater Księgi Jozuego, sędzia starożytnego Izraela. Symbol nieugiętości i wierności.

Zobacz więcej...


Papież

Benedykt XVI
Benedictus PP. XVI
Joseph Ratzinger
Herb papieski Benedykta XVI
dewiza: Cooperatores Veritatis
Współpracownicy prawdy
data wyboru: 19 kwietnia 2005
data urodzenia: 16 kwietnia 1927 w Marktl am Inn, Niemcy

Biskup tygodnia

Salvatore De Giorgi (ur. 6 września 1930 w Vernole), włoski duchowny katolicki, arcybiskup Foggia, potem Taranto i Palermo, kardynał.

W lutym 1998 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Maria in Aracoeli. W kwietniu 2005 kardynał De Giorgi uczestniczył w konklawe po śmierci Jana Pawła II. W grudniu 2006 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z dalszego pełnienia obowiązków arcybiskupa Palermo w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego (De Giorgi pozostał administratorem apostolskim Palermo do czasu przejęcia archidiecezji przez następcę, arcybiskupa Paolo Romeo, dotychczasowego nuncjusza we Włoszech i San Marino).

Zaproponuj artykuł

Biblia

List Judy [Jud] - jeden z listów powszechnych Nowego Testamentu. Tradycyjnie przyjmuje się, że autorem listu jest apostoł Juda Tadeusz lub Juda, brat św. Jakuba Młodszego, krewny Jezusa). Adresatem listu były wspólnoty judeochrześcijańskie pierwotnego Kościoła (podobnie jak w liście św. Jakuba). Został napisany w latach 80. lub 90. I wieku. List, liczący zaledwie 25 wersów, jest najkrótszym pismem Nowego Testamentu.

Z powodu cytowania pism apokryficznych wzbudzał on w pierwszych wiekach pewne kontrowersje, co rodziło wątpliwości co do niego kanoniczności. Jest on jednak cytowany jako natchniony w Kanonie Muratoriego, najstarszym, datowanym na 180. spisie ksiąg Nowego Testamentu. Jego kanoniczność potwierdzał również Tertulian. Wątpliwości wysuwali Orygenes i Euzebiusz z Cezarei.

Marcin Luter początkowo uważał List Judy za "mniej kanoniczny[5]" i twierdził, że nie trzeba go zaliczać do głównych ksiąg, które powinny kłaść podstawy wiary[6]. Obecnie jednak wszystkie Kościoły protestanckie uznają go za integralną, w pełni kanoniczną część Nowego Testamentu.

Kościół katolicki w 1546, podczas Soboru Trydenckiego potwierdził "raz na zawsze" kanoniczność 27 ksiąg Nowego Testamentu, w tym Listu Judy[5].

Zaproponuj artykuł

Zmiany

Tu możesz śledzić ostatnie zmiany w wybranych kategoriach:

Chrześcijaństwo - Katolicyzm

Przypisy
  1. ↑ "Watykan o Galileuszu bez emocji", Radio Vaticana, 2008-11-27 [dostęp 2008-11-29] (pl). 
  2. ↑ "Episkopat i rząd podpisali deklarację w sprawie rodziny", Radio Vaticana, 2008-11-20 [dostęp 2008-11-22] (pl). 
  3. ↑ http://150.254.193.77/pallottinum/index.php?p=n&NID=73
  4. ↑ http://romanchurches.wikia.com/wiki/San_Salvatore_in_Onda
  5. ↑ 5,0 5,1 Rozwój kanonu biblijnego. [dostęp 2008-11-18].
  6. ↑ Przedmowa do Listów św. Jakuba i św. Judy (1522). W: Marcin Luter: Przedmowy do ksiąg biblijnych. tłum: J. Krzyszpień. 1992: Warszawa. [dostęp 2008-11-18]. 

 

Pabianice, Noclegi Karwia, chicago limo, HoReCa, torrent