Pieniądz lokalny
Pieniądz lokalny to pieniądz bity przez miasto, z reguły w oparciu o przywilej menniczy (np. Gdańsk, Toruń) lub ograniczoną czasowo koncesję monetarną (Elbląg).
Na przełomie XIX i XX wieku, w związku z kryzysami finansowymi, szczególnie w okresie wojen, powstała nowa odmiana pieniądza lokalnego. Wiele miast, które nie posiadały wcześniej prawa monetarnego, opierając się na uchwałach rady miejskiej rozpoczęły emisję pieniądza miejskiego. Ten typ pieniądza lokalnego wyróżnia emitent - magistrat danego miasta np. Katowic (1921), Wrocławia (1848), Poznania (1916), jak i fakt, iż był on z reguły papierowy.
[edytuj] Współcześnie
W chwili obecnej pieniądz lokalny ma zupełnie inny charakter - miasta i gminy emitują go dla celów promocyjnych i turystycznych. Do dnia dzisiejszego na rynku pojawiło się wiele lokalnych żetonów m.in.:
- Bogatynki w Bogatyni
- Boratynki w Kwilczu (woj. wielkopolskie)
- Cidry w Radzionkowie
- Denary w Gdańsku
- Dukaty w Rybniku
- Jantary w Łomży
- Jelenie w Jeleniej Górze
- Kaziemierze w Kazimierzu Dolnym
- Krajcary we Wrocławiu
- Kwartniki w Bytomiu
- Merki w Jastarni i Kuźnicy
- Myto Puławskie w Puławach
- Pizreny w Pyzdrach
- Prusy i Szeligi w Poznaniu
- Przetaki w Biłgoraju
- Sześciogrosz w Zamościu
- Słupie w Słupsku