Onomastyka
Onomastyka (ang. onomastics, franc. onomastique, niem. Namenkunde) - dział językoznawstwa zajmujący się badaniem nazw własnych (zwanych też onimami), czyli odnoszących się do konkretnych przedmiotów, a nie ich klasy. Onomastyka objaśnia pochodzenie słów pisanych wielką literą.
Analizuje sposoby funkcjonowania w systemie językowym oraz rolę w komunikacji. Przedstawia ich ewolucję i stan współczesny nazewnictwa. Materiał badany jest zarówno w aspekcie diachronicznym, jak i synchronicznym. Określenie pochodzi od greckiego słowa ónōma, oznaczającego ‘'imię. [1]
[edytuj] Główne gałęzie onomastyki to
- Antroponimia (od greckiego ánthrōpos 'człowiek') – polega na badaniach nazwy osobowych,
- Toponimia (od greckiego topos 'miejsce') – polega na badaniach nazw miejscowych.
Szczegółowe dyscypliny badawcze to m. in.:
- Etnonimia (od greckiego ethnos lud) – nauka o nazwach plemion,
- Choronimia (od greckiego choros kraj) – nauka o nazwach części świata, krain i państw,
- Hydronimia (od greckiego hydōr woda) – nauka o nazwach wodnych,
- Oronimia (od greckiego oros góra) – nauka o nazwach górskich,
- Zoonimia – nauka o nazwach własnych zwierząt,
- Chrematonimia (od greckiego chrema - rzecz, towar, zdarzenie) – nauka o nazwach własnych wytworów pracy ludzkiej, np. środków transportu: samochodów, pociągów, samolotów, statków itp. [1]
[edytuj] Onomastyka zajmuje się m.in.:
Zobacz też: