Karolingowie
Karolingowie - dynastia frankijska wywodząca się od Karola Młota, panująca w latach 753-987. Pierwszym jej przedstawicielem miał być Arnulf z Metzu. Początkowo majordomowie dynastii Merowingów. Odsunęli ich od władzy 751 i sami objęli tron za zgodą możnowładztwa i papiestwa. Po śmierci Ludwika Pobożnego państwo frankijskie zostało podzielone na trzy części: zachodnią (Francia occidentalis), wschodnią (Francia orientalis) i środkową ciągnącą się od Flandrii po północną Italię i brzegi Morza Śródziemnego.
- Karol Młot, majordom zjednoczonego królestwa Franków (jego ojcem był Pepin z Herstalu - majordom Austrazji)
- Hiltrud (zm. 754)
- Karloman (syn Karola Młota), od 741-747 król Austrazji, Szwabii i Turyngii
- Grifo (zm. 753)
- Pepin Krótki, majordom Childeryka III, od 751 król Franków
- Karloman (syn Pepina Krótkiego), od 768 król Austrazji i Burgundii
- Karol I Wielki, od 768 król Franków, od 774 król Franków i Longobardów, od 800 cesarz rzymski
- Pepin
- Karol (zm. 811)
- Pepin Longobardzki, od 781 król Longobardów
- Ludwik I Pobożny, od 781 król Akwitanii, od 814 król Franków i cesarz
- Drogo, biskup Metz