Kananejczycy
Kananejczycy (nazwa od akad. kinahhu - "purpura") starożytny lud zachodniosemicki, przybyły do Palestyny i Libanu (Syro-Palestyna) z Półwyspu Arabskiego pod koniec III tysiąclecia. Według Biblii Kananejczycy pochodzili od Kanaana, syna Chama. Byli blisko spokrewnienie z Amorytami. Odłamem Kananejczyków byli Fenicjanie, Edomici i Moabici. Dialektem języka kananejskiego był język hebrajski biblijny. Już w III tysiącleciu p.n.e. Kananejczycy wykształcili wysoką kulturę materialną i duchową oraz alfabetyczne pismo klinowe (Ras Szamra, Ebla, Ugarit). Zajmowali się rolnictwem, rzemiosłem i handlem (Fenicjanie - głównie handlem morskim). Ich głównymi bogami byli: El, Baal i Asztarte. Stworzyli liczne państwa np. Jamchad ze stolicą w Halab (dzisiejsze Aleppo, Karkemisz, Katna. Założyli dobrze prosperujące porty: Ugarit i Byblos. Kananejczycy, którzy zamieszkali w Palestynie (nadając jej nazwę Kanaan) zostali częściowo podbici przez Izraelitów pod wodzą Jozuego w wieku XIII wieku p.n.e.. Resztę ich siedzib podbił król Izraela i Judy - Dawid, w X wieku p.n.e..