kraj Napoleona

Prezes Rady Ministrów
Jarosław Aleksander Kaczyński
ur. 18 czerwca 1949 w Warszawie
Partia polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Wykształcenie	wyższe, doktor
Poprzednik	Kazimierz Marcinkiewicz
Okres urzędowania	od 14 lipca 2006 do 16 listopada 2007
Następca	Donald Tusk
Wiceprezes(i) Rady Ministrów	Zyta Gilowska, Przemysław Gosiewski, Ludwik Dorn (do 27 kwietnia 2007), Roman Giertych (do 13 sierpnia 2007), Andrzej Lepper (do 9 lipca 2007).
Szef Kancelarii Premiera	Mariusz Błaszczak
Zobacz rząd tego premiera

Szef Kancelarii Prezydenta RP
Okres urzędowania	od 22 grudnia 1990 do 31 października 1991
Przynależność polityczna	Porozumienie Centrum
Poprzednik	Michał Janiszewski
Następca	Janusz Ziółkowski
Prezes Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 18 stycznia 2003
Poprzednik	Lech Kaczyński
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jarosław Aleksander Kaczyński (ur. 18 czerwca 1949 w Warszawie) – polski polityk, twórca i prezes partii politycznych Porozumienie Centrum oraz Prawo i Sprawiedliwość, senator I kadencji, poseł na Sejm I, III, IV, V i VI kadencji, od 14 lipca 2006 do 16 listopada 2007 Prezes Rady Ministrów.

Doktor nauk prawnych, brat bliźniak prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Spis treści 1 Wykształcenie i działalność zawodowa 2 Działalność polityczna w PRL 3 Działalność polityczna w III RP 3.1 Lata 1989-2005 3.2 Wybory 2005 3.3 Prezes Rady Ministrów 3.4 Po wyborach 2007 4 Życie prywatne 4.1 Wywód przodków 5 Nagrody i wyróżnienia 6 Przypisy 7 Źródła

Wykształcenie i działalność zawodowa

Uczęszczał początkowo do XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie, ukończył w 1967 XXXIII Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w tym mieście. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1971 na Wydziale Prawa i Administracji uzyskał tytuła zawodowy magistra, a następnie 8 grudnia 1976 również na tym wydziale obronił pracę doktorską zatytułowaną Rola ciał kolegialnych w kierowaniu szkołą wyższą^[1]. Jego promotorem był profesor Stanisław Ehrlich, prowadzący nieformalne seminarium doktoranckie^[2].

W latach 1971-1976 był zatrudniony jako pracownik naukowy w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego. Później do 1981 pracował jako adiunkt na Uniwersytecie Warszawskim w filii w Białymstoku.

W 1990 był współzałożycielem Fundacji Prasowej "Solidarność". W tym samym roku wszedł (obok m.in. Lecha Kaczyńskiego, Macieja Zalewskiego, Andrzeja Urbańskiego i Krzysztofa Czabańskiego) w skład władz spółki akcyjnej "Telegraf", która w ciągu 10 miesięcy pomnożyła kapitał zakładowy ponad 140 razy. W 1991 Jarosław Kaczyński zbył akcje tej spółki na rzecz Macieja Zalewskiego, skazanego w 2002 za na karę 3,5 roku pozbawienia wolności w związku z aferą Bogusława Bagsika i Andrzeja Gąsiorowskiego, którzy mieli nabyć akcje "Telegrafu"^[3]. W latach 1994-1997 kierował działem wydawniczym w spółce z o.o. "Srebrna".

Działalność polityczna w PRL

W marcu 1968 uczestniczył w strajku okupacyjnym na Uniwersytecie Warszawskim oraz w manifestacjach ulicznych.

W 1976 rozpoczął współpracę z Komitetem Obrony Robotników, następnie z Biurem Interwencyjnym KSS KOR, gdzie badał m.in. przypadki zabójstw dokonanych przez funkcjonariuszy MO i SB. Od 1979 należał do redakcji kierowanego przez Antoniego Macierewicza niezależnego miesięcznika "Głos"^[4].

W 1980 został członkiem "Solidarności", kierował w jej ramach sekcją prawną Ośrodka Badań Społecznych przy Regionie Mazowsze^[4]. W 1981 podpisał deklarację założycielską Klubów Służby Niepodległości^[5], które nie podjęły jakiejkolwiek działalności.

W stanie wojennym nie był na liście do internowania i nie został internowany. 17 grudnia 1981 został zatrzymany na kilka godzin. Twierdzi, że odmówił wówczas podpisania deklaracji lojalności.

W stanie wojennym zajmował się dystrybucją wydawnictw podziemnych, brał udział w reaktywowaniu "Głosu". W 1982 nawiązał współpracę z Komitetem Helsińskim, a rok później z niejawnymi władzami NSZZ "S", Tymczasową Komisją Koordynacyjną, od 1986 kierował biurem społeczno-politycznym TKK, a od 1987 był sekretarzem jawnej Krajowej Komisji Wykonawczej. W trakcie strajków w 1988 doradzał pracownikom ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina^[4].

W obradach Okrągłego Stołu uczestniczył w podstoliku ds. reform politycznych. W lipcu i sierpniu 1989 był w zespole negocjacyjnym ze strony NSZZ "S" ze Stronnictwem Demokratycznym i Zjednoczonym Stronnictwem Ludowym celem powołania koalicyjnego rządu.

Działalność polityczna w III RP

Lata 1989-2005

W latach 1989-1990 był redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność". Od 1990 do 1991 sprawował funkcję ministra stanu, szefa Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Odszedł ze stanowiska w Kancelarii po konflikcie środowiska Porozumienia Centrum z prezydentem.

W 1990 był współtwórcą, a do 1998 prezesem Porozumienia Centrum.

W latach 1989-1991 zasiadał w Senacie I kadencji jako senator z województwa elbląskiego, był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Następnie do 1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji, wybranego z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum w Warszawie. Ponownie zasiadł w Sejmie III kadencji w 1997 jako kandydat Ruchu Odbudowy Polski z okręgu stołecznego, podczas gdy jego ugrupowanie należało do Akcji Wyborczej Solidarność, której Jarosław Kaczyński był jednym z założycieli.

W 2001 wraz z Lechem Kaczyńskim współtworzył partię Prawo i Sprawiedliwość, która w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobyła 9,5% głosów i 44 mandaty poselskie. Jarosław Kaczyński utrzymał miejsce w Sejmie, uzyskując w okręgu warszawskim 144 343 głosy. W latach 2001-2003 był członkiem Komisji Etyki oraz przewodniczącym klubu parlamentarnego PiS.

W 2003 objął stanowisko prezesa tego ugrupowania, zastępując swojego brata, który został wybrany na urząd prezydenta m.st. Warszawy.

Wybory 2005

W 2005 Prawo i Sprawiedliwość pod jego przewodnictwem wygrało wybory parlamentarne, a on sam uzyskał mandat poselski z najlepszym indywidualnym wynikiem 171 129 głosów w okręgu warszawskim. Nie podjął się misji tworzenia nowego rządu, desygnując na to stanowisko Kazimierza Marcinkiewicza, co zbiegało się w czasie z drugą turą wyborów prezydenckich, w której znalazł się jego brat. 28 grudnia 2005 otrzymał od Lecha Kaczyńskiego nominację na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

Jako lider rządzącego ugrupowania od czasu zwycięstwa wyborczego i utworzenia opartego na PiS rządu wielokrotnie zajmował publiczne stanowisko w kwestiach politycznych. Reakcje wywoływały niektóre z jego wypowiedzi w tym, w których krytykował dotychczas rządzących (m.in. określenie "łże-elita" użyte w wystąpieniu sejmowym 17 lutego 2006), atakował rzekomą dyspozycyjność mediów wobec tych elit czy formułował krytyczne opinie o Trybunale Konstytucyjnym. Krytyka skupiała się również na Platformie Obywatelskiej, którą obarczał odpowiedzialnością za nieutworzenie koalicji PiS i PO.

W połowie 2006 ujawnił swoją teczkę, założoną mu przez SB. Deklarację takiego zamiaru ogłosił kilka miesięcy wcześniej, następnie jednak tłumaczył, że nie może tego uczynić, gdyż są w niej ślady ingerencji pułkownika Jana Lesiaka^[6]. Dwie znajdujące się w niej deklaracje lojalności zostały uznane za podrobione nie później niż w 1993, zaś postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało umorzone w 2008 w związku z przedawnieniem karalności^[7]. Po raz pierwszy o jego rzekomej lojalce poinformował tygodnik "NIE"^[8], którego redakcja przyznała, że dokument ten był sfałszowany.

Prezes Rady Ministrów

Po decyzji Kazimierza Marcinkiewicza o zamiarze podania się do dymisji, 7 lipca 2006 Jarosław Kaczyński uzyskał formalną rekomendację kierowanej przez siebie partii na objęcie stanowiska premiera.

10 lipca Lech Kaczyński desygnował go na ten urząd. Jako nowy premier powołał gabinet w ramach koalicji PiS-Samoobrona-LPR w składzie tożsamym z dotychczasowym rządem (wyłączywszy zmianę na stanowisku ministra finansów, na którym Pawła Wojciechowskiego zastąpił Stanisław Kluza). 14 lipca prezydent dokonał zaprzysiężenia Rady Ministrów, a 19 lipca Sejm udzielił nowemu rządowi wotum zaufania.

22 września 2006 zdymisjonował po raz pierwszy wicepremiera i ministra rolnictwa i rozwoju wsi Andrzeja Leppera i został pełniącym obowiązki szefa tego resortu do 16 października, tj. do czasu powrotu lidera Samoobrony do rządu.

1 października tego roku, w trakcie powyższego kryzysu rządowego, na wiecu poparcia dla jego partii w Stoczni Gdańskiej przyrównał przeciwników rządu do funkcjonariuszy ZOMO, którzy w czasach PRL tłumili protesty robotników^[9]. Sygnatariusze porozumień sierpniowych, w tym Lech Wałęsa, wystosowali otwarty list, w którym napisali: Niech Pan cofnie to oskarżenie, wycofa się ze słów, które ranią wielu Polaków^[10].

26 kwietnia 2007 stanął na czele Komitetu Organizacyjnego EURO 2012. Na początku lipca tego roku odwołał ze składu rządu Andrzeja Leppera i Tomasza Lipca, a 8 sierpnia zdymisjonował szefa MSWiA Janusza Kaczmarka, desygnując na to stanowisko Władysława Stasiaka.

Jako premier złożył kilkanaście wizyt zagranicznych, spotykając się z przedstawicielami władz innych państw. Razem z Lechem Kaczyńskim prowadził negocjacje z europejskimi przywódcami ws. traktatu lizbońskiego, deklarując poparcie dla tzw. systemu pierwiastkowego.

Po wyborach 2007

Był liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach do Sejmu VI kadencji w okręgu warszawskim. W trakcie kampanii Julia Pitera publicznie zarzuciła mu, że dwa lata wcześniej próbował szantażem skłonić ją do głosowania za udzieleniem absolutorium Lechowi Kaczyńskiemu, pełniącemu wówczas funkcję prezydenta m.st. Warszawy^[11].

W głosowaniu z 21 października 2007 otrzymał 273 684 głosów^[12] i uzyskał mandat poselski. Był to drugi pod względem liczby głosów wynik w okręgu warszawskim – najwięcej głosów (534 241) zdobył lider PO Donald Tusk.

5 listopada tego roku złożył w Pałacu Prezydenckim i w Sejmie dymisję z urzędu Prezesa Rady Ministrów, która w tym samym dniu została przyjęta przez prezydenta. Rada Ministrów pod jego kierownictwem sprawowała obowiązki do 15 listopada 2007, tj. do dnia zaprzysiężenia rządu Donalda Tuska.

Pozostał prezesem PiS i faktycznym liderem opozycji, co potwierdził kongres partii na początku 2008. W Sejmie VI kadencji zasiadł w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Komisji do Spraw Kontroli Państwowej i Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

Życie prywatne

Jest synem Rajmunda (inżyniera, uczestnika powstania warszawskiego) i Jadwigi z Jasiewiczów (filologa polskiego, pracownika PAN). Jest kawalerem, od urodzenia mieszka z matką na warszawskim Żoliborzu.

W 1962 razem z bratem bliźniakiem Lechem zagrali role Jacka i Placka w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego O dwóch takich, co ukradli księżyc.

Wywód przodków

4. Aleksander Kaczyński (urzędnik kolejowy)
			2. Rajmund Kaczyński (inżynier)
5. Franciszka ze Świątkowskich (śpiewaczka)
						1. Jarosław Kaczyński
6. Aleksander Jasiewicz (inżynier budownictwa)
			3. Jadwiga Jasiewicz (filolog polski)
7. Stefania z Szydłowskich

Nagrody i wyróżnienia

• Nagroda "Gazety Polskiej" za rok 2004
• Człowiek Roku tygodnika Wprost 2005
• Tytuł Człowieka Roku 2005 od Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP (wspólnie z Donaldem Tuskiem)

Przypisy

Źródła

• Odwrotna strona medalu. Z Jarosławem Kaczyńskim rozmawia Teresa Bochwic, Oficyna Wydawnicza "Most", Wydawnictwo Verba, Warszawa 1991, 152 s. ISBN 83-85061-18-5
• Jacek Kurski, Piotr Semka – Lewy czerwcowy. Mówią: Kaczyński, Macierewicz, Parys, Glapiński, Kostrzewa-Zorbas, Editions Spotkania, Warszawa 1993, 256 s. ISBN 83-85195-88-2.
• Czas na zmiany. Z Jarosławem Kaczyńskim rozmawiają Michał Bichniewicz i Piotr Rudnicki, Editions Spotkania, Warszawa 1993, 192 s. ISBN 83-85195-99-8
• Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-89 (red. nacz. Jan Skórzyński), tom 1, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2000, s. 139-140 (Andrzej Talaga). ISBN 83-88288-65-2
• O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich. Rozmawiali Michał Karnowski i Piotr Zaremba, Wydawnictwo M, Kraków 2006, s. 300. ISBN 83-7221-789-0
• Strona sejmowa posła VI kadencji