Jan IV Laskarys
Jan IV Laskarys (ur. 25 grudnia 1250, zm. 1305) – cesarz nicejski w latach 1258-1261, syn i następca Teodora II i Heleny, córki bułgarskiego cara, Iwana Asena II.
Jan został władcą imperium nicejskiego po śmierci swego ojca, Teodora II, w 1258 r., jako ośmioletni chłopiec. Ze względu na jego niepełnoletność, faktyczna władza spoczywała w rękach regenta, którym był bliski współpracownik zmarłego cesarza, Jerzy Muzalon. Jerzy był jednak bardzo niepopularny i wkrótce został zamordowany. Jego miejsce zajął cieszący się szerokim poparciem Michał Paleolog, który już w listopadzie 1258 r. koronował się na współcesarza. Choć Jan pozostał na tronie, jedynym władcą cesarstwa pozostał Michał Paleolog.
Po zdobyciu Konstantynopola 25 lipca 1261 Jan IV Laskarys został oślepiony i uwięziony w zamku na Morzu Marmara. Z zapisków historycznych wiadomo, iż żył jeszcze pod koniec XIII w., ponieważ w 1290 uznał Andronika II jako cesarza.
Jan IV był ostatnim władcą z dynastii Laskarysów, władającej cesarstwem w najtrudniejszym okresie jego istnienia, dążącej do zdobycia Konstantynopola i odbudowania Bizancjum w granicach sprzed 1204 r.
| Poprzednik Teodor II Laskarys |
 |
Cesarz nicejski 1258 - 1261 |
|
Następca Michał VIII Paleolog |