Język dalmatyński
| Viklasun, Ragusan | |
| Obszar | Chorwacja (Dalmacja), Czarnogóra, (Kotor) |
| Liczba mówiących | język wymarły w 1898. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie
|
| Pismo | łaciński |
| Status oficjalny | |
| Język urzędowy | nigdzie |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | ro |
| ISO 639-2 | roa |
| ISO 639-3 | dlm |
| W Wikipedii | |
Zobacz też: język, języki świata
 |
|
Język dalmatyński to wymarły język z grupy romańskiej (podgrupa zachodnioromańska), używany w średniowieczu w kilku miastach na wybrzeżu Dalmacji: Dubrownik (dalmat.: Ragusa), Split (Splato), Zadar (Zara) i Trogir (Trau) oraz na wyspach: Cres (dalmat.: Crepsa), Krk (Vikla) i Rab (Arba), a także w jednej miejscowości w obecnej Czarnogórze- Kotor (Cattaro). Do końca XVI wieku wyszedł nieomal z użycia, wyparty przez język włoski i język chorwacki, jedynie na wyspie Krk przetrwał aż do 10 czerwca 1898, kiedy zmarł ostatni użytkownik tego języka – Tuone Udaina.
Dalmatyński posiadał dwie grupy dialektów: południowe (raguzańskie) i północne (wiklańskie). Najbardziej zbliżony był do języka istriockiego. Niedawno pojawiła się inicjatywa wskrzeszenia tego języka i opracowania języka nowodalmatyńskiego.
|
|||||||||||||||||