Emerytura
Emerytura (zwana dawniej rentą starczą) — świadczenie pieniężne mające służyć jako zabezpieczenie bytu na starość dla osób, które ze względu na wiek nie posiadają już zdolności do pracy zarobkowej (jako pracownicy, przedsiębiorcy, rolnicy i in.) albo utraciły ją w znacznym stopniu oraz nie dysponują innymi źródłami dochodu gwarantującymi możliwość utrzymania się. Podstawową cechą świadczenia emerytalnego jest brak jego ekwiwalentności w stosunku do wartości składek z tytułu ubezpieczenia społecznego płaconych przez czas aktywności zawodowej.
Spis treści |
[edytuj] System emerytalny w Polsce
W Polsce państwowa emerytura przysługuje osobom, które osiągnęły wiek emerytalny i mają udokumentowany wymagany okres zatrudnienia (dotyczy tylko tzw. starej emerytury, a więc osób, które urodziły się przed 1949 r.; w nowym systemie staż pracy jest nieistotny, wymagany jest natomiast odpowiedni poziom indywidualnego konta ubezpieczonego. Innymi słowy — emerytura zależy od wysokości kapitału zgromadzonego przez całe życie)
W Polsce wiek emerytalny wynosi obecnie 60 lat dla kobiet i 65 dla mężczyzn.
Polski system emerytalny dzieli się na tzw. 3 filary:
- I filar — ZUS,
- II filar — OFE (Otwarty Fundusz Emerytalny),
- III filar — np. IKE (Indywidualne Konto Emerytalne).
O ile I i II filar są obowiązkowe, o tyle III filar jest dobrowolny.
[edytuj] I filar
Emerytura z I filaru opiera się na systemie repartycyjnym, który ma charakter umowy pokoleniowej. Oznacza to, że wypłacane emerytury finansowane są ze składek osób aktualnie pracujących. System ten działa sprawnie tylko wtedy, gdy zasilające system składki pracowników wpływają w wysokości wystarczającej na wypłatę świadczeń dla obecnych emerytów. Za obowiązkowe składki ZUS w wysokości 19,52% (w przypadku posiadania II filaru 12,22%) wynagrodzenia brutto nabywane są uprawnienia emerytalne, które nie są dziedziczone.
Generalnie roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w danym roku kalendarzowym nie może być wyższa od kwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy. W 2004 r. było to 68 700 złotych.
[edytuj] II filar
W tzw. II filarze wybieramy fundusz emerytalny inwestujący środki przekazywane co miesiąc przez ZUS ze składki na I filar emerytalny (19,52%) w wysokości 7,3% wynagrodzenia brutto na indywidualny rachunek. Jest to realny kapitał, który pracuje na przyszłą emeryturę. Wpłacane w II filarze składki są zwolnione z podatku dochodowego i w ograniczonym stopniu podlegają dziedziczeniu.
[edytuj] III filar
Tzw. III filar systemu ubezpieczeń społecznych obejmuje pracownicze programy emerytalne (PPE) oraz indywidualne konta emerytalne (IKE).
[edytuj] Pracownicze programy emerytalne
PPE są formą zorganizowanego, grupowego, systematycznego oszczędzania na przyszłą emeryturę. Składki uczestników programu są naliczane i odprowadzane przez pracodawcę do wybranej instytucji finansowej, które zajmują się gromadzeniem i zarządzaniem tymi środkami. Sam pracowniczy program emerytalny jest tylko umową (zespołem umów) określającą wzajemne zobowiązania pracodawcy i pracowników w związku z prowadzeniem przez pracodawcę programu.
PPE nie jest zatem instytucją finansową - środki w ramach programu trafiają do już istniejących instytucji finansowych, działających według właściwych sobie zasad - zakładu ubezpieczeń, funduszu inwestycyjnego lub są zarządzane przez zarządzającego zagranicznego. Wyjątkiem jest pracowniczy fundusz emerytalny (PFE), który jest podmiotem tworzonym specjalnie dla gromadzenia środków z w ramach PPE, zwykle tworzony jest wspólnie dla kilku programów. PFE jest zarządzany przez wyłącznie w tym celu tworzone Pracownicze Towarzystwo Emerytalne - analogicznie jak w przypadku OFE i zarządzających nimi PTE. W tym wypadku mamy do czynienia z instytucją finansową powołaną specjalnie do obsługi PPE.
[edytuj] Indywidualne konta emerytalne
Ustawa o IKE umożliwia gromadzenie środków na dodatkową emeryturę. Dochody z tytułu oszczędzania na IKE są zwolnione od podatku od dochodów kapitałowych w wysokości 19%, tzw. podatku Belki, czyli zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), pod warunkiem dokonania wypłaty po osiągnięciu wieku emerytalnego. Wysokość wpłat na IKE ograniczona jest do 1,5-krotności średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto rocznie.
[edytuj] Emerytura pomostowa
Od 2009 roku zastąpią wcześniejsze emerytury pomostowe. Przywileje emerytalne pozostawią grupie 150.000 osób urodzonych w latach 1949-68. Oznacza to ograniczenie liczby uprawnionych do wcześniejszych świadczeń o 800.000 osób. Emerytury pomostowe przewidziano dla 51 stanowisk pracy w tzw. szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze, n.p. piloci statków powietrznych, maszyniści pojazdów trakcyjnych w transporcie publicznym albo członkowie zespołów pogotowia ratunkowego. Prawo do emerytur pomostowych będą też mieli żołnierze zawodowi, policjanci i inni funkcjonariusze. Emerytura pomostowa nie będzie przysługiwała nauczycielom i nie wszystkim kolejarzom. Trzeba mieć minimum 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze. Trzeba mieć odpowiedni okres składkowy i nieskładkowy, w 20/25 lat (kobiety/mężczyźni). Kobiety muszą mieć ukończone 55 lat, mężczyźni 60. Emerytury pomostowe będą niższe niż wcześniejsze emerytury, które są zapłacone tylko do końca 2008 r. Osoby pobierające emeryturę pomostową nie uszczuplają tym samym własnej puli pieniężnej zgromadzonej w filarach systemu emerytalnego, gdyż, wbrew nazwie, jest to świadczenie wypłacane z budżetu poza systemem emerytalnym. Oznacza to, że na kapitał wypłacany przez państwo w formie emerytur pomostowych składa się każdy podatnik, również ten, który z nie ma możliwości skorzystania z tego świadczenia. Innymi słowy, emerytury pomostowe dla 800,000 osób są dotowane przez całe społeczeństwo. Minimalna emerytura pomostowa nie może być mniejsza niż najniższa emerytura lub renta.